خانم، شما مرا می‌شناسید که ریاکار نیستم، یا لااقل بدون دلیل ریاکاری نمی‌کنم. اگر جبین من گرفته است، برای آن است که بدبختی‌های بسیار آن را کدر کرده است. اگر قلبم خشک است، برای آن است که بتواند ضربه‌هایی را که بر آن وارد شده است تحمل کند. من در جوانی چنین نبودم. [...] کم اتفاق می‌افتد که آنچه با شدت می‌خواهیم به وسیله‌ی کسی که آن را از او می‌خواهیم و می‌کوشیم تا به دست آوریم ممنوع نشده باشد.

‌

‌

کنت دو مونت کریستو - الکساندر دوما

‌

‌

شما که این حرف را می‌زنید، اگر وسعت فداکاری را که به خاطر شما می‌کنم می‌دانستید چه می‌گفتید؟ فرض کنید که استاد ازل، پس از خلقت دنیا، پس از بارور کردن کائنات، در یک سومی راه خلقت توقف می‌کرد تا فرشته‌ای را از اشک ریختن برای جنایاتی که ما باید روزی در برابر چشمان او مرتکب شویم باز دارد. فرض کنید که خدا پس از آنکه تدارک همه چیز را دیده بود، همه چیز را پر و زاینده کرده بود، در لحظه‌ی تحسین شاهکار خودش خورشید را خاموش می‌کرد و جهان را با یک ضربه‌ی پا در ظلمت ابدی می‌افکند، آن‌گاه تعبیری از آنچه من کر

در این دنیا نه خوشبختی هست، نه بدبختی. فقط قیاس یک حالت با حالت دیگر است. تنها کسی که حد اعلای بدبختی را شناخته باشد می‌تواند حد اعلای خوشبختی را درک کند. ماکزیمیلین، می‌بایست انسان خواسته باشد بمیرد تا بداند زنده بودن چقدر خوب است. پس زندگی کنید و خوشبخت باشید، فرزندان عزیزم، هرگز فراموش نکنید که تا روزی که خداوند بخواهد آینده‌ی انسان را آشکار کند، همه‌ی شناخت انسان در دو کلمه خلاصه می‌شود: انتظار کشیدن و امیدوار بودن.

‌

‌

کنت دو مونت کریستو - الکساندر دوما

‌

‌